Welkom

 

Welkom op mijn site. Ik blog over veranderingen in de samenleving, organisaties en individuen. Geen mooiere tijd dan nuAlles is in beweging.

© Radu Razvan Gheorghe | Dreamstime Stock Photos

Het individu moet opnieuw zijn weg vinden, de burgers hergroeperen, de instellingen vinden zichzelf opnieuw uit en de overheid zoekt naar nieuwe verbindingen tussen systeem- en leefwereld. In die wereld voel ik me als een vis in het water.

Het is mijn missie om samen met anderen een bijdrage leveren aan maatschappelijke vernieuwing en aan de innovatie van de publieke sector. Met een schat aan ervaring, kennis van zaken, humor, een brede blik en vooral hart voor mensen en organisaties ben ik inzetbaar als adviseur, (project)manager maar ook voor individuele-, en teamcoachingstrajecten. Op dit moment ben ik werkzaam als coördinator van het Sociaal Team in Leerdam.

Probleemanalyse, visievorming, coaching, sparring, tijdelijke project-of procesbegeleiding, hogedrukpansessies, dwarskijken en ver-kijken door een betrekkelijke buitenstaander kan spraakmakend, inspirerend en krachtig bijdragen aan de transitie van beleid en organisatie. Ik heb een aparte pagina over NLP en mindsonarcoaching.

 

Daar bij de waterkant

Fantastisch stukje op de site van movisie over de verbindende kracht van muziek. Fort van de Verbeelding zet zogeheten Grijze Koppen Orkesten op, waarbij ouderen in zorgcentra samen muziek leren maken, dat het hun lieve lust is. Het gezelschap onder leiding van Peter de Boer en Judith Lodewijks brengt ouderen op een laagdrempelige manier tot zingen. ‘Mensen die komen kijken weten vaak niet wat ze meemaken.’

Veel effectiever dan pillen!

Hello we are pop-up: veranderend werk!

De Staffing Groep , de grootste IT-detacheerder van Nederland, heeft een eigen monitor. Peter Boerman in Zipconomy maakte een samenvatting. Volgens voorspellingen dient 85% van de banen in 2030 nog te worden uitgevonden. Deze ontstaan voornamelijk op het gebied van data-analyse, informatiebeveiliging, artificial intelligence en robotisering. De traditionele benadering van individueel werk in silo’s, topdown gestuurd, sluit niet meer aan bij de snelheid, complexiteit, flexibiliteit en aanpassingskracht die wordt verwacht van organisaties. “Om het in voetbaltermen uit te drukken: iedereen in de aanval in balbezit en iedereen in de verdediging bij balverlies. Pingelend, tackles ontwijkend, snel combinerend, tempowisselend en counterend. Dat gebeurt meer en meer met ‘blended workcommunities’:vast, uitzend, detachering, freelance, partner, outsourcing, vrijwilliger of (online) crowd. Werk verschuift van hiërarchische organisaties naar cross-functionele teams die zichzelf managen. Teams die snel kunnen worden gevormd en ontbonden rondom een project, product, proces of vraagstuk. In navolging van de nieuwste trend hebben er ook in aanloop naar de organisatie van de fusie Vijfheerenlanden ‘popup teams’ gefunctioneerd.

Belangrijk is dan wel dat high performance wordt geborgd door een selectie van de juiste en diverse samenstelling van expertises en persoonlijkheden, co-creatie, agile (Japke-d Bouma zoekt nog naar een nieuw woord) werken en autonomie. Leidinggevenden moeten in de toekomst vooral verbindend, faciliterend, coachend en strategisch betrokken zijn. De trends op een rij.

1. Méér flexibilisering, in alle vormen

2. Functies worden opgedeeld in ‘rollen’

3. Groeiende polarisatie tussen laag- en hooggeschoold

4. Nieuwe kansen

5. Recruitment verandert

6. Data gaan de arbeidsmarkt beheersen

7. Werken wordt anticiperen en pingelen

8. Co-creatie in de supply chain

9. Talent altijd, overal en ergens

10. Alles wordt een team en een project

11. Leidinggeven wordt verbinden

12. Leven lang leren.

Transformeren terug naar de bedoeling

Tilburg publiceerde transformeren op z’n Tilburgs. Vraagt opnieuw aandacht voor werken vanuit de bedoeling, de leef- en de systeemwereld.

Wouter Hart in verdraaide organisaties wil dat de klant – dicht in het hart van de bedoeling – het startpunt vormt van het proces en niet het eindpunt (zoals nu vaak het geval).

In Verdraaide organisaties worden drie cirkels onderscheiden:

  • de systeemwereld, de wereld van regels, protocollen en prestatieindicatoren;
  • de leefwereld, de waardecreatie tussen professional en de klant in het hier en nu;
  • de bedoeling, daar waar het uiteindelijk om te doen is.

Maar ondanks dat we dat eigenlijk wel weten hoe het zou moeten, past het in de praktijk echt omarmen van die complexiteit toch niet bij ons oerdenkbeeld over ‘control’. Waar een uitvoerende medewerker ooit het vak in is gegaan vanuit interesse in het helpen (verschoven naar helpen zichzelf te helpen) van mensen die dat nodig hebben, wordt hij nu verleid om zijn interesse beetje bij beetje te verleggen van de klant naar het interne systeem en naar alle afspraken die gemaakt zijn.

stripje interesse

Het uitvoeren van de indicatie-stelling wordt belangrijker dan het werkelijk aansluiten bij wat de cliënt in dat hier en nu nodig heeft. De Cito-toets wordt belangrijker dan het aansluiten bij wat echt past bij de unieke ontwikkelbehoefte van de leerling en het voldoen aan de bonnenquota wordt belangrijker dan het goed inschatten van het moment zelf.

 

 

Aandacht voor makers

Margo Trappenburg schrijft in NRC. “Zo hebben economen de Wet van Baumol ontdekt en die gaat als volgt. De publieke sector wordt van lieverlee steeds duurder dan de private sector. Dat komt omdat er bij de productie en de verkoop van waspoeder, zeep, soep, auto’s en computers naar hartelust kan worden gemechaniseerd. In de gezondheidszorg en in het onderwijs kan dat niet. Kinderen leren lezen en schrijven blijft mensenwerk en datzelfde geldt voor het verplegen en verzorgen van zieken. Je zou de prijsverhouding tussen de private en de publieke sector desondanks gelijk kunnen houden door steeds minder loon te betalen aan leerkrachten en verpleegkundigen, maar dan wil er op zeker moment niemand meer werken in de zorg en het onderwijs en dat zou funest zijn voor de samenleving”.

Loslaten en de terreur van de ‘uitdaging’

Het is een grote valkuil om alle reacties die niet getuigen van een geweldig optimistische kijk op de toekomst als ‘oud denken’ en ‘weerstand’ te beschouwen. Er zijn geen problemen alleen ‘uitdagingen’. Als je er niet ongelooflijk veel ‘zin in’ hebt en niet absoluut gelooft in de vernieuwende kracht van universele kernwaarden als vertrouwen, verbinding, openheid, klantgerichtheid en flexibiliteit. Hieronder een mooi filmpje van Jan Bommerez:

Jan Bommerez is schrijver, trainer en inspirator. Het meeste werk van Jan richt zich op de onderwerpen flow en transformatie. Transformeren kan alleen maar als je bereid en in staat bent om los te laten en dat blijkt soms een hele opgave. Jan geeft meerdaagse trainingen en workshops over het thema. Dit interview is gemaakt na afloop van de workshop die hij op 5 oktober 2013 gaf in Maarn.

Johanna Kroon schrijft over oud zeer bij verandertrajecten: drie do’s en don’ts. Tips: Tip 1: Erken het oud zeer, Tip 2. Benoem niet alleen de voordelen, maar ook de nadelen van de nieuwe oplossing
. Tip 3. Voorkomen is beter dan genezen.

Stichting De Brouwerij in Amsterdam

Stichting De Brouwerij is een initiatief van medewerkers van Centrum de Brouwerij.
Zij zetten zich in om kwetsbare Amsterdammers met een gevoeligheid voor psychose, deel uit te laten maken van een gemeenschap waarbij het talent en de mogelijkheden van de deelnemers zoveel mogelijk benut kunnen worden. In het hart van Amsterdam bevindt zich een kleinschalig psychiatrisch centrum. Behandelplek, huiskamer en werkruimte ineen. Hier kunnen cliënten terecht met psychotische of aanverwante klachten, zoals gedachtenbeïnvloeding, bijzondere ervaringen of psychotische stress.Van koken tot muziek maken, van elkaar ondersteunen tot administratieve hulp. Met deze geheel nieuwe aanpak doorbreekt De Brouwerij het sociale isolement, waarin mensen met een gevoeligheid voor psychose verkeren.

 Naast de activiteiten in de kalender is er iedere dag tussen 12:00 en 13:15 uur een lunch voor leden, hulpverleners, vrijwilligers en familieleden.  Op maandag en donderdag is er rond 18.00 uur een ledendiner. Iedere 3 weken is er ‘buurtrestaurant’, waarbij plaats is voor zo’n dertig eters.

De uitgangspunten van Centrum de Brouwerij klinken simpel, maar zijn in de geestelijke gezondheidszorg tamelijk uniek: echt luisteren, bouwen aan vertrouwen, optimisme, kameraadschap, het verminderen van stress en het doorbreken van eenzaamheid. Kleinschaligheid, ambachtelijkheid en psychiatrische expertise gaan hand in hand. Het centrum biedt meer dan een psychiatrische behandeling. De meeste cliënten hebben behoefte aan ondersteuning in praktische zaken en knappen zienderogen op van sociale contacten, werk en scholing. Ze gebruiken aantoonbaar minder medicatie en het aantal opnames loopt terug”.

“Een belangrijk ankerpunt voor de behandelaars is de methode van Verbindende Gesprekstechniek, ontwikkeld door psychiater Jules Tielens. Kernbegrippen zijn: vertrouwen opbouwen, herstellen van relaties en een vriendschappelijke band tussen behandelaar en cliënt. De praktijk van de Verbindende Gesprekstechniek heeft Jules Tielens beschreven in een praktisch handboek: ‘In gesprek met psychose’ (2012)”.

Eerst geloven dan zien

‘Eerst zien en dan geloven’ zeggen we meestal. Klopt dat?

Kunnen bomen spreken? Ja, zegt Bert Barten, wiens adagium net omgekeerd is ‘eerst geloven, dan zien’. Onder zijn leiding geven bomen uit Polen, Brazilië, China, België en Nederland concerten. Of wat te denken van Boyan Slat, oprichter en CEO van de Stichting The Ocean Cleanup. Hij gelooft dat je de plastic soep uit de oceaan kunt concentreren en verwijderen.

Kunnen we wel vertrouwen op onze waarneming? Of houden onze hersenen ons meestal  voor de gek? Professor Damiaan Denys demonstreert in dit college hoe het zit.

 

Doughnut economy wrap around

De transformatie (hoort bij de jeukwoorden ik weet het) kan nooit goed vormgegeven worden als we perverse prikkels geven en blijven sturen op afzonderlijke kokers met hun eigen doelen en financiële raamwerken. De woorden op- en afschalen, doorzettingsmacht, escalatiemodel…. suggereren letterlijk te weinig gezamenlijkheid. Er komt een heerlijk ruime afvalbak (sociaal team) zodat er ook nog rustig versmald kan worden en de beperking tot laaghangend fruit gelegitimeerd is.


Kunnen we niet het model van Kate Raworth (doughnut economy) toepassen op de zorg- en hulpverlening? Meer naar de gezamenlijke verantwoordelijk, de wrap around, de “omschaling”?

Doughnut economy: embrace complexity!

Wat een genot om Kate Raworth te luisteren. Eindelijk iemand die in duidelijke taal iets anders verkondigt als de eindeloze groei en de onvermijdelijke race naar de bodem. Ze blijkt flink geinspireerd door complexity thinking/emergence. De wereld van de economy is niet de wereld van de wetten van de fysica maar die van complexiteit: Dit past bij “spiraling feedbacks, emerging trends and surprise tipping points”. Het beeld van de tuinier in plaats van de ingenieur, het beeld van de zwerm in plaats van bewuste systematische ordening. Op haar blog staan een aantal mooie animaties. Kijk deze maar eens: