Archive for conscious evolution

#SuperSoulSunday

Gisteren gekeken naar ‘Super Soul Sunday‘; een interview van Oprah Winfrey met Pema Chödrön. Een van de bekendste leraren in de Tibetaanse Vajrayana traditie van Chögyam Trungpa Rinpoche. ze probeert de oosterse kennis aansprekelijk te maken voor de westerse wereld en schreef vele boeken die vrijwel allemaal in het Nederlands vertaald zijn. Bekende boeken zijn: ‘Als je wereld instort’, ‘Bevrijd jezelf van angsten en oude gewoonten’ en ‘waar je bang voor bent’.

In het interview praten Oprah en Pema over haar leven; haar boeken en lessen. Maar vooral over shenpa. Eerst stond het volledige interview online maar nu is het in kleine stukjes gehakt.  Hieronder Pema over haar morgen ritueel.

Wanneer we shenpa ervaren verstrikken we ons steeds verder in een gedachte of concept tot we eraan vastzitten. De gehechtheid aan de gedachte verlamt ons en verhindert om gebeurtenissen te zien in een context die verschilt van onze kijk op de dingen. We zijn dan niet in staat om werkelijk te openen en creativiteit te laten stromen. Als je geïnvesteerd hebt in zekerheid en veiligheid dan zit je op de verkeerde planeet.

De lessen van Pema:

  1. Remove yourself from the situation; go for a walk. Give yourself some space, go to the library or to a park were nobody will bother you (although with libraries we are not so sure anaymore I think);
  2. Be alone with the feeling of being hooked, lonely, frustrated, angry;
  3. (meditation) Notice your thoughts and notice what you are saying to yourself. Mostly it is all about selfhatred, selfdegeneration or it is striking out to blame other;.
  4. Notice your thinking and come back to being present. To the immediacy. Bring yourself to present moment. Feel the chair, the warmth of a teacup;
  5. When you really connect to the undisered feelings it transforms you and you come to the thought that people are basically good;
  6. There is never anything nothing. When you lose your job; life is pointing you to another direction. It is an opportunity for the new. It is t.he moment to go to this stuck patterns;
  7. The thought that you messed up is the ego and ego is the main attachment in our life, the main shenpa. The way to go is to make friends with it and know it 100% completely. That’s how you   become more egoless. Grasping is ego because we feel we have something to protect;
  8. If people can hold, embrace or allow the uncomfortable- insecurity-discontent- there is a chance of letting the evolution happen. There is always a forward. Spirituality is to go on a boat; you don’t see the shore but you sail and don’t know if you are  ever coming back.

Een echt gesprek

Soms wordt je verrast. Ik kreeg van een dierbaar iemand een link naar ‘Boscast‘; naar een interview met theatermaakster en actrice Julika Marijn. Wat een mooi en inspirerend gesprek. De adem, rust, de diepte,  de herinnering aan Etty Hillesum, het luisteren, de vragen, de echtheid.

bosomroep interview

Julika Marijn maakte al een aantal theatervoorstellingen over de binnenwereld van Etty Hillesum. De vrouw die terwijl het antisemitische geweld steeds groter werd en het leven van joden met de dag moeilijker, schrijft over het ideaal van geweldloosheid. Zelfs geconfronteerd met de nazi’s zegt zij dat er “geen atoompje haat aan de wereld mag worden toegevoegd”.

Sarah Marijnissen spreekt met haar over Etty’s (en Julika’s eigen) zoektocht naar de grondmelodie van het leven, een beweging van hoofd naar hart; over het belang van ‘verdriet onderdak verschaffen’ en over ‘vrije ruimte van de ziel’, die alles menselijk maakt. Julika Marijn schreef samen met Ton Jorna het boek Altijd Etty

 

Nieuwzoet, Simek en de kosten-baten analyse

Sinds vorig jaar na een presentatie  van NieuwZoet, bij – toen nog- Polare, krijg ik iedere dag fantastische boekfragmenten (blind auditions) in mijn email. Na de eerste presentatie  van NieuwZoet  meldden zich binnen 48 uur de eerste duizend geïnteresseerden aan die toegang kregen tot de bètaversie. Onze feedback wordt gebruikt bij de voltooiing van het zoek-platform, die voor komende zomer gepland staat.

Presentatie nieuw zoet bij Polare

Ik kreeg gisteren een prachtig fragment van Martin Simek uit bloedsinaasappels te lezen:

“Het is in het voorgebergte van de Pyreneeën dat we een pezige oude boer op zijn akker zien ploeteren. Hij wroet druivenranken uit de grond die nog ouder zijn dan hijzelf. Een voor een steekt hij ze met een schoffel uit de rotsachtige bodem. Een beestachtig zware arbeid als je het goed wilt doen, zodat de druiven niet in wilde vorm oneindig terug blijven komen, legt hij ons uit. En hij wil het goed doen omdat hij op dit stuk grond nieuwe druiven gaat planten.

De oude man veegt het zweet van zijn gezicht, dat net zo diep gegroefd is als zijn akker. Of hij geen zoons heeft die hem een handje kunnen helpen, vraag ik. Had ik het maar niet gedaan. Zijn lieve glimlach maakt plaats voor weemoed. Eén zoon is in de oorlog gesneuveld, de andere kieperde met de tractor om, daar, een stukje verderop, en werd vermorzeld. Nee, de oude boer heeft niemand meer. Zelfs geen neven of nichten.

Ik begin liever maar weer over de wijngaard. Hoe lang gaat het duren voor de nieuwe druivenranken de oude in productie zullen evenaren? ‘Een jaar of zes,’ zegt de boer. Ik sla aan het rekenen. De man is tachtig, weten wij inmiddels, plus zes. Loont het? Is het de moeite waard?

Mijn kosten-batenanalyse is de oude man vreemd.

‘Toen ik een klein jongetje was,’ wijst hij, ‘was dit al een wijngaard. En nu is de tijd gekomen om hem te vernieuwen. Ik ben God dankbaar dat ik nog net de kracht heb om het te doen.’

Ik word rood van schaamte.”

Bloedsinaasappels

 

Mijn beste zelf

De laatste tijd zit ik veel in de tuin te werken. Een dwingende vraag die in de tuin opkomt is dat wat ik doe het waard om te worden gedaan? Hé jij daar, wat doe jij in de korte tijd die je is gegund? Verantwoord je!  ‘Ik doe mijn best’ is het antwoord dat in me opkomt. En ik werk stug verder, me worstelend door de emails, het werk, en opgaven die ik mezelf stel en de omgeving van me vraagt. Toen las ik een stukje van Eric Vloeimans.

Eric Vloeimans is een van de beste trompettisten in Nederland, Europa…. Hij studeerde af in Rotterdam en studeerde in New York met  Donald Byrd en in de bigbands van grote namen in de jazz, Frank Foster en Mercer Ellington. In 2001 kreeg hij de VPRO/Boy Edgar Prijs. In 2002 won hij een Bird Award en in 2011 werd hij onderscheiden met de Gouden Notekraker.  Hij durft, die Erik Vloeimans. Hij durft beproefde concepten te verlaten, hij durft monumentaal én intiem te zijn, hij durft te gaan voor complexe eenvoud en kwetsbare vernieuwing.Hij zet het niet op de gevel en niet in een beleidsplan. Hij doet het gewoon.

En wat zegt hij nu in Happinez? Hij zegt dat hij het hard werken vind om zijn beste zelf te zijn. “Om jezelf te kennen en te weten wat je echt wilt moet je in spirituele zin goed voor jezelf zorgen: jezelf kennen, je eigen zwarte kanten opzoeken, laagjes afpellen”. In muziek, zo zegt hij, is hij zijn beste zelf.

Is dat niet mijn, onze eerste opgave? Zoeken naar ons beste zelf?

 

 

 

 

Krijgerschap van de menselijke geest

Ze is 72 en nog steeds een van de invloedrijkste organisatie-, leiderschap- en managementdenkers ter wereld. Zo was ze pas nog te gast op de Nyenrode Business UniversiteitMargaret Wheatley is al langer een van mijn heldinnen door haar vernieuwende wijze van kijken naar organisaties, mensen en leiderschap. Lang voordat die vernieuwing het uithangbord, en vaak niet meer dan dat, zou worden van iedere zichzelf respecterende organisatie. Ze wilde verder kijken dan de Westerse mechanische blik op de wereld. Ze bestudeerde levende systemen en paste ze toe op organisaties en communities. Ze is een integraal multidisciplinair denkster en ze werd leerling van Pema Chödrön om in deze wereld te kunnen zijn en haar hart toe te staan steeds opnieuw te breken (interview 2012). Pas kreeg ik haar laatste boekje in handen: ‘Ver van huis; nieuwe moed in deze dwaze wereld‘.

Ik las het in een adem uit en het is nu waar ik naar grijp als mijn vertrouwen wankelt. Het boek is geboren uit haar klaarheid dat “hebzucht, eigenbelang en dwingelandij de levenskracht van deze planeet vernietigen”. Ver van huis; ver van verbinding met onszelf en met elkaar; ver van ecologisch evenwicht; een wereld die niemand heeft gewild. Dromen en hoop over het redden van de wereld is nog steeds verleidelijk maar gebaseerd op verkeerde aannames- bijvoorbeeld dat leiders geïnteresseerd zijn in ‘wat werkt’. “Zelfs in goede tijden worden pioniers en hun succesvolle vernieuwende projectenstelselmatig genegeerd, verloochend of weggehoond. En dat geldt eens te meer voor deze duistere tijd” (ver van huis, Wheatley). In plaats van ‘redders van de wereld’ te blijven nodigt ze ons uit tot een nieuw perspectief: ‘krijgers van de menselijke geest’. Zoals de Shambhala-krijgers uit het boeddhisme, slechts bewapend met compassie en inzicht. Alleen hiermee en op zoek naar zachtheid, fatsoen en verbinding met elkaar en met jezelf, houden we het vol – en deze levenshouding zal bijdragen aan het proces van continue emergentie en de wereld van binnenuit helen.Ik zou er bijna een manifest van willen maken. Eis de rol van krijger van de menselijke geest op door de moed te hebben de wereld in haar hardheid te accepteren; niet te vluchten én er iedere dag opnieuw voor te kiezen niet bij te dragen aan vernauwing, dwang en controle, angst en agressie. Zoals de Shambhala-krijgers uit het Tibetaanse boeddhisme gewapend met niets anders dan compassie en inzicht. Alleen hiermee en op zoek naar zachtheid, fatsoen en verbinding kunnen we volhouden en van binnenuit helen.

 

 

The mother of invention

We hebben er weer een. Na Amarantis, Rochdale, Albayrak, Vestia, InHolland, Ijsselmeerziekenhuizen en recent de gehandicaptenzorg heeft nu een van de oprichters van de succesvolle fondsenwervingsorganisatie Alpe d’HuZes in één jaar 160.000 euro aan management fees in rekening gebracht, schrijft NRC Handelsblad gisteren. Dit staat haaks op het ‘antistrijkstokbeleid’ dat Alpe d’HuZes uitdraagt en het bestuur distantieert zich op haar site van de keuze van Coen van Veenendaal. Het falen van organisaties in het (semi)publieke domein is vanuit verschillende hoeken onderzocht. Rien Goodijk schrijft erover op managementsite. Bart Nooteboom op mejudice. En dat is nog maar de publieke sector; we hebben ook een recent dieptepunt in de commerciële wereld: Dhaka (Bangladesh). Wie het zwartkijken analytisch wil voeden kan ik “the corporation” aanbevelen.

Het moet kennelijk eerst nog erger worden- de laatste stuipen? Dat brengt me naar Barbara Marx Hubbard. Door Deepak Chopra wordt ze de stem van de bewuste evolutie genoemd.en ze is het onderwerp van het boek van Neale Donald Walsch’s “The Mother of Invention.” Ze was er zelf eerst verlegen mee deze visionaire, sociale innovator, evolutionair denkster en lerares. Maar ze interpreteert het als “noodzakelijkheid is de moeder van innovatie”. De hele menselijke evolutie is er een van crisis en groei. We hebben nu een crisis in economische groei –  Skidelsky (how much is enough)- Stiglitz (the price of inequality)- Sandel (what money can’t buy) en het nieuwe is geboren aan het worden: de cocreatie-mens. Nu voor het eerst in de geschiedenis niet als toevalligheid maar als een bewuste transformatie.Kijk en geniet van haar stralendheid!