Archive for demedicalisering

Daar bij de waterkant

Fantastisch stukje op de site van movisie over de verbindende kracht van muziek. Fort van de Verbeelding zet zogeheten Grijze Koppen Orkesten op, waarbij ouderen in zorgcentra samen muziek leren maken, dat het hun lieve lust is. Het gezelschap onder leiding van Peter de Boer en Judith Lodewijks brengt ouderen op een laagdrempelige manier tot zingen. ‘Mensen die komen kijken weten vaak niet wat ze meemaken.’

Veel effectiever dan pillen!

Stichting De Brouwerij in Amsterdam

Stichting De Brouwerij is een initiatief van medewerkers van Centrum de Brouwerij.
Zij zetten zich in om kwetsbare Amsterdammers met een gevoeligheid voor psychose, deel uit te laten maken van een gemeenschap waarbij het talent en de mogelijkheden van de deelnemers zoveel mogelijk benut kunnen worden. In het hart van Amsterdam bevindt zich een kleinschalig psychiatrisch centrum. Behandelplek, huiskamer en werkruimte ineen. Hier kunnen cliënten terecht met psychotische of aanverwante klachten, zoals gedachtenbeïnvloeding, bijzondere ervaringen of psychotische stress.Van koken tot muziek maken, van elkaar ondersteunen tot administratieve hulp. Met deze geheel nieuwe aanpak doorbreekt De Brouwerij het sociale isolement, waarin mensen met een gevoeligheid voor psychose verkeren.

 Naast de activiteiten in de kalender is er iedere dag tussen 12:00 en 13:15 uur een lunch voor leden, hulpverleners, vrijwilligers en familieleden.  Op maandag en donderdag is er rond 18.00 uur een ledendiner. Iedere 3 weken is er ‘buurtrestaurant’, waarbij plaats is voor zo’n dertig eters.

De uitgangspunten van Centrum de Brouwerij klinken simpel, maar zijn in de geestelijke gezondheidszorg tamelijk uniek: echt luisteren, bouwen aan vertrouwen, optimisme, kameraadschap, het verminderen van stress en het doorbreken van eenzaamheid. Kleinschaligheid, ambachtelijkheid en psychiatrische expertise gaan hand in hand. Het centrum biedt meer dan een psychiatrische behandeling. De meeste cliënten hebben behoefte aan ondersteuning in praktische zaken en knappen zienderogen op van sociale contacten, werk en scholing. Ze gebruiken aantoonbaar minder medicatie en het aantal opnames loopt terug”.

“Een belangrijk ankerpunt voor de behandelaars is de methode van Verbindende Gesprekstechniek, ontwikkeld door psychiater Jules Tielens. Kernbegrippen zijn: vertrouwen opbouwen, herstellen van relaties en een vriendschappelijke band tussen behandelaar en cliënt. De praktijk van de Verbindende Gesprekstechniek heeft Jules Tielens beschreven in een praktisch handboek: ‘In gesprek met psychose’ (2012)”.

Borderline maatschappij en eenzaamheid

Psychiater Dirk De Wachter past de negen criteria van borderline toe op de hedendaagse maatschappij. Het aantal patiënten neemt angstwekkend toe. Meer en meer mensen vinden de weg niet meer in het gewone leven. Dat zijn we gaan psychiatriseren. Veel gewone levensproblemen passen niet bij de opgeklopte geluksmythe waarin alles iedere dag fantastisch moet zijn. Leer een klein beetje ongelukkig zijn. Veel mensen kennen een gevoel van leegte, de worsteling met de eigen identiteit is alom aanwezig, we kennen zinloos geweld en intense en instabiele relaties  die we koppelen aan een grote verlatingsangst. Verder zijn we de slaaf van voortdurend wisselende begeertes en impulsen. Het resultaat is dat we ons nog nooit zo verlaten, ongelukkig en eenzaam hebben gevoeld, zegt De Wachter. We zijn langzaam op weg naar een duale maatschappij van ‘winners’ en ‘losers’.

En de eenzaamheid…

‘… is reusachtig.’ De Wachter verwijst naar een recent onderzoek van de Vlaamse sociologe Leen Heyten waaruit naar voren komt dat meer dan een kwart van de Belgen zich sterk tot heel sterk sociaal eenzaam voelt, dat wil zeggen een betekenisvolle relatie met een bredere groep mensen mist. ‘De wereld is erg mobiel geworden, mensen verhuizen steeds vaker. Standvastige relaties houden het niet. De duur van het huwelijk verkort jaarlijks. Kinderen groeien op in gezinnen die steeds veranderen. Tot mijn veertigste dacht ik: in mijn vriendenkring valt het wel mee, zijn die statistieken wel juist? Maar daarna kwam er ook een cascade van relationele toestanden.’

Het gevolg is dat hechting het cruciale thema van de volgende generaties is.

Dat betekent een basisvertrouwen dat een kind bij zijn ouders terecht kan in alle omstandigheden, ook als het niet goed gaat. Dirk de Wachter:”Mijn oproep is niet om terug te gaan naar het primaire gezin van de jaren vijftig, maar wel, en daar ben ik heel erg moralistisch in, om het kind centraal te plaatsen in de organisatie van het leven. Als er een generatie onveilig gehechte kinderen de wereld in komt, krijgen we op psychologisch en sociologisch vlak een totale verbrokkeling”. (citaat: we leven in een borderline maatschappij, Thomas Vanheste, Vrij Nederland 5 februari 2013).