Archive for July 2014

A building for tenderness

Wat een mooie post van Alain de Botton  :Utopia series: cathedrals of the future

“Because life is generally so practical, unforgiving and harsh, we are liable to be stopped in our tracks by anything that is uninhibitedly and unapologetically not any of these things, such as the rose window of Strasbourg Cathedral or the ironwork on the front door of the medieval church of Eaton Bray, in rural Bedfordshire.

Strassburg_Rose_exteriorEaton Bray ironwork-1

Rose window, Strasbourg Cathedral, c. 1290 Thirteenth-century ironwork, Eaton Bray Church, Bedfordshire

What these two designs have in common is their willingness to go far beyond what is functionally necessary merely to light a hall or shut a door. They seem not to mind too much about being sensible or abstemious. They stand out by their charity, playfulness and kindness in a world preoccupied with gravity and practicality”.

Hij zet me weer aan het denken zoals hij steeds doet met ‘Het nieuws, een gebruiksaanwijzing’, ‘Art as therapy’, zijn school of life en talloze andere publicaties en initiatieven. En als we weer mooie gebouwen gaan maken en gebouwen mooi gaan maken en we doen dit niet automatisch genenereerd of 3D gePrint met een meditatie of gebed in iedere hamerslag dan…….

Bourg en Bresse Eglise de Brou

De correspondent en de vliegtuigcrash MH17

Op 18 maart 2013 mocht Rob Wijnberg, oud-hoofdredacteur van nrc.next, zijn plannen onthullen bij De Wereld Draait Door. Er meldden zich snel meer dan 15.000 leden; de benodigde 900.000 euro was binnen. Vanaf 30 september 2013 verschenen de eerste artikelen. Het werd een internationaal voorbeeld. De Amerikaanse hoogleraar journalistiek Jay Rosen noemde het „de interessantste journalistieke start-up van 2013”. De correspondent overtreft steeds opnieuw mijn verwachtingen o.a. omdat het relevante vragen en overwegingen zet bij de waan van de dag. Rutger Bregman en Rob Wijnberg beschrijven prachtig mijn vage ongemakkelijke gevoel bij de berichtgeving over de vliegtuigcrash.

Rutger Bregman’s conclusie in ‘Treuren om de doden die op ons lijken :”Dit is de rangorde: familie, vrienden, collega’s, kennissen, landgenoten, westerlingen en dan pas de wereldbewoners ver weg, wiens taal we niet spreken en wiens leven we niet begrijpen. Het is niet iets om je schuldig over te voelen. Het maakt ons tot mens. We zijn geen machines voor wie ieder leven evenveel waard is. We maken onderscheid, geven betekenis en hechten ons aan wie naast ons staat. Het enige wat we misschien nog moeten leren is dit: die vreemde, daar in het puin van Gaza, in de fabrieken van Bangladesh of in de martelkamers van ISIS, lijkt meer op ons dan we zouden denken. Als we de vreemdeling leren kennen, zou hij misschien wel onze vriend of vriendin, geliefde of echtgenoot kunnen worden. En we zijn nu al met hem verbonden: wat wij doen in de supermarkt of aan de Zuidas heeft directe gevolgen voor hem, daar ver weg. En vice versa. Als de aanslag op vlucht MH17 iets duidelijk maakt, dan is het dat hún strijd, de oorlog in Oekraïne, ook de onze is. Wie het kleine wil beschermen, zal de oogkleppen voor het grote moeten afdoen.”

Afbeelding uit de Correspondent

Rob Wijnberg’s essentie in ‘de ongemakkelijke nationalisering van een catastrofe‘:”Maar hoe begrijpelijk ook, toch voel ik me al dagen ongemakkelijk bij de nationalisering van deze catastrofe. Het is ongemak dat ik ook onmiddellijk voelde toen ik de Franse minister van Buitenlandse Zaken Laurent Fabius direct na de aanslag hoorde zeggen: ‘Er waren heel veel passagiers aan boord. Helaas ook Fransen.’ Het deed me denken aan Rorty’s filosofische meesterwerk Contingentie, ironie en solidariteit. De titel vat in drie woorden de hoofdvraag van het boek samen: als onze moraal afhangt van de toevalligheid en particulariteit van onze sociale verbanden (contingentie), en we zijn ons bewust van die toevalligheid en particulariteit (ironie), hoe kunnen we dan ooit streven naar rechtvaardigheid in de universele zin des woords (solidariteit)? Zijn antwoord: door onze verbeeldingskracht in te zetten om onze medemenselijkheid te vergroten.”

Amazon, Lanier en het einde van de boekenbusiness?

Erik Boekesteijn  startte op linked-in een interessante discussie naar aanleiding van “Amazon isn’t killing writing, the market is”, een post  van Danny Chrichton op TechCrunch. Amazon lijkt eindelijk haar doel te gaan bereiken: de complete ontbinding van de traditionele boekbusiness door de introductie van een verticaal geïntegreerd publicatieplatform. Voor 9,99 dollar per maand krijgt de lezer onbeperkt toegang tot de Kindle bibliotheek. Het idee van een “Netflix voor boeken” bestaat al langer (Oyster, Scribd). Maar alleen Amazon  (65% van de ebook sales) heeft de schaal om van dit plan de industriestandaard te maken.

Goed toch? Dat hebben we toch al eerder gezien met muziek en musici?  Jazeker. Alleen de inkomsten van zélfs de topartiesten uit streaming services blijven sterk achter bij de inkomsten uit concerten. De plottwist voor boeken is echter dat schrijvers bijna geen alternatieve inkomstenbronnen hebben. Bijna al het werk (boekpresentaties, interviews, artikelen) is gratis of onderbetaald. Het wordt gedaan in dienst van de feitelijke verkoop van het boek of ebook. Het enige alternatieve businessmodel dat we tegenkomen in deze wereld is de publicatie van boeken en whitepapers als acquisitiestrategie voor bijvoorbeeld consultants.

De ‘gelovers’ in het vrije betere internettijdperk betogen dat de markt het schrijven niet kan doden. Iedereen is namelijk schrijver, fotograaf, designer, artiest aan het worden en de kwaliteit van de producten wordt volgens sommigen almaar beter. Prachtig maar er is een probleem. Het probleem wordt beschreven door schrijvers over ‘jobless growth’ en mensen zoals Thomas Piketty die beschrijft hoe de ongelijkheid steeds verder toeneemt en zonder ingrijpen leidt tot extreme ongelijkheid. Meer specifiek wordt het probleem (en de oplossingsrichting) beschreven door Jarnon Lanier in “who owns the future”. De mooie droom van het internettijdperk waar informatie vrij is en mensen het beter krijgen werkt niet.

De hele middenklasse wordt weggevaagd en alleen de giganten verdienen letterlijk gigantisch aan informatie. Het wordt volgens Lanier hoog tijd om te gaan experimenteren met het betalen voor informatie  aan de producenten ervan en het dogma van het mooie vrije internet dat goed is voor iedereen los te laten.

Just do it differently

Just DO it… differently!
“But this is the way EVERYONE does it!”
“But this is the way it’s ALWAYS been done!”
“But this it the RIGHT way to do it!”
“But this is the ONLY way to do it!”
“But this is the BEST way to do it!”
???????????????????????????????????????????
REALLY?

Er bestaat een beroemd citaat dat meestal aan Einstein wordt toegeschreven, aan Rita Mae Brown en ook wel Benjamin Franklin en Mark Twain. Het lijkt erop dat Rita Mae Brown (in “Sudden death”) de eerste was die het op papier zette :”insanity is doing the same thing over and over again but expecting different results.” Volgens diverse bronnen parafraseerde zij een quote van de Basistekst van Narcotics Anonymous (1981)”Insanity is repeating the same mistakes and expecting different results.”Er is kritiek op het clichématig gebruik en vermijdend en verkeerd gebruik. Maar onsdanks onze behoefte aan de comfortzone blijven we wel dromen en ons identiferen met dat wijzelf het ‘anders’ doen. En de lijsten op internet circuleren: 18 dingen die creatieve mensen anders doen; 7, 10, 22 of 12 dingen die gelukkige mensen anders doen. Het begint wat te tanen maar we waren dol op de andersdenkende steve Jobs en de campagne ‘Think different’

“Here’s to the crazy ones. The misfits. The rebels. The troublemakers. The round pegs in the square holes. The ones who see things differently. They’re not fond of rules. And they have no respect for the status quo. You can quote them, disagree with them, glorify or vilify them. But the only thing you can’t do is ignore them. Because they change things. They invent. They imagine. They heal. They explore. They create. They inspire. They push the human race forward. Maybe they have to be crazy. How else can you stare at an empty canvas and see a work of art? Or sit in silence and hear a song that’s never been written? Or gaze at a red planet and see a laboratory on wheels? We make tools for these kinds of people. While some see them as the crazy ones, we see genius. Because the people who are crazy enough to think they can change the world, are the ones who do”.