Archive for August 2014

Humans need not apply

Humans Need Not Apply “is a 2014 short Internet video, directed, produced, written, and edited by CGP Grey (een Amerikaans-Ierse Youtuber). “The video focuses on the future of the integration of automation into economics, as well as the impact of this integration to the worldwide workforce. It was released online as a YouTubevideo” (wikipedia).

Er wordt natuurlijk heel vaak gerefereerd aan de vervanging van paarden door auto’s en de uitspraak van Ford  “If I had asked people what they wanted, they would have said faster horses.”

 

Is het nu anders? Kijk zelf!

f

 

 

Menswetenschappen in een digitaal tijdperk:hondenuitlater?

New York Times, the opinion pages door Nicholas Khristof

University students focusing on the humanities may end up,

at least in their parents’ nightmares, as dog-walkers for

those majoring in computer science.

But, for me, the humanities are not only relevant but also

give us a toolbox to think seriously about ourselves and

the world”

Hier alvast een advies:

 

 

Nieuwzoet, Simek en de kosten-baten analyse

Sinds vorig jaar na een presentatie  van NieuwZoet, bij – toen nog- Polare, krijg ik iedere dag fantastische boekfragmenten (blind auditions) in mijn email. Na de eerste presentatie  van NieuwZoet  meldden zich binnen 48 uur de eerste duizend geïnteresseerden aan die toegang kregen tot de bètaversie. Onze feedback wordt gebruikt bij de voltooiing van het zoek-platform, die voor komende zomer gepland staat.

Presentatie nieuw zoet bij Polare

Ik kreeg gisteren een prachtig fragment van Martin Simek uit bloedsinaasappels te lezen:

“Het is in het voorgebergte van de Pyreneeën dat we een pezige oude boer op zijn akker zien ploeteren. Hij wroet druivenranken uit de grond die nog ouder zijn dan hijzelf. Een voor een steekt hij ze met een schoffel uit de rotsachtige bodem. Een beestachtig zware arbeid als je het goed wilt doen, zodat de druiven niet in wilde vorm oneindig terug blijven komen, legt hij ons uit. En hij wil het goed doen omdat hij op dit stuk grond nieuwe druiven gaat planten.

De oude man veegt het zweet van zijn gezicht, dat net zo diep gegroefd is als zijn akker. Of hij geen zoons heeft die hem een handje kunnen helpen, vraag ik. Had ik het maar niet gedaan. Zijn lieve glimlach maakt plaats voor weemoed. Eén zoon is in de oorlog gesneuveld, de andere kieperde met de tractor om, daar, een stukje verderop, en werd vermorzeld. Nee, de oude boer heeft niemand meer. Zelfs geen neven of nichten.

Ik begin liever maar weer over de wijngaard. Hoe lang gaat het duren voor de nieuwe druivenranken de oude in productie zullen evenaren? ‘Een jaar of zes,’ zegt de boer. Ik sla aan het rekenen. De man is tachtig, weten wij inmiddels, plus zes. Loont het? Is het de moeite waard?

Mijn kosten-batenanalyse is de oude man vreemd.

‘Toen ik een klein jongetje was,’ wijst hij, ‘was dit al een wijngaard. En nu is de tijd gekomen om hem te vernieuwen. Ik ben God dankbaar dat ik nog net de kracht heb om het te doen.’

Ik word rood van schaamte.”

Bloedsinaasappels

 

De oorspronkelijke zonde van internet

Hendrik Goltzius' "The Fall of Man" (1616) (Wikimedia Commons)Hendrik Goltzius’ “The Fall of Man” (1616) (Wikimedia Commons)

Gisteren verscheen er een mooi artikel  van Ethan Zuckerman in the atlantic:’The Internet’s original sin’. Waar ging het zo mis met dat beloftevolle vrije internet? Toen adverteren (en de daarbij horende onvermijdelijke surveillance) het enige businessmodel van internet werd en bleef. Sinds Zuckerman Maciej Cegłowski’s speech hoorde op de ‘Beyond Tellerrand web design conference’ is hij ervan overtuigd: Adverteren is ‘internet’s original sin’. Het heeft geleid tot wat Al Gore een ‘stalkereconomie’ noemde. We worden agressiever als ooit gevolgd en het ‘do not track me’ betekent niet meer als ‘track me in secret’. De speech van Maciej heeft een mooi beeld:

Vrijwilligerswerk bij Smithsonian

Mijn oog viel deze morgen op een artikel in the New York Times- Artsbeat: ‘Smithsonian Turning to the Public to Help Transcibe Documents’. Ze hebben een online transcription center geopend waarbij het publiek om hulp wordt gevraagd bij het ontcijferen van duizenden gedigitaliseerde documenten die niet makkelijk door een computer kunnen worden gelezen. En ze melden zich aan die vrijwilligers, met honderden. Het Smithsonian Institute is wereld’s grootste museum en onderzoekscomplex. Een blik op hun vrijwilligerspagina waar ze de soorten werkzaamheden verdelen in microscoop, telescoop and caleidoscoop, laat zien hoeveel werk door vrijwilligers wordt gedaan. Het herinnerde me aan het verhaal van Jarnon Lanier waar ik over blogde op mijn site: ‘Amazon, Lanier en het einde van de boekenbusiness’. Is dit werk of vrijwilligerswerk? Is goed vastgelegd dat het werk gedaan door duizenden vrijwilligers ook vrij toegankelijk blijft voor het publiek. Gaan er straks niet weer enkelen profiteren van dit vele werk?

User:Noclip – Wikipedia:Image:Smithsonian_Building.jpg – released to public domain

Kinderen centraal?

Copyright www.flickr.com/photos/castgen/7731448428/ CC

Je hoort  en ziet het overal, op de gevels, in beleidsplannen, in interviews: ‘het kind centraal’. Maar betekent dat ook dat  we in onze samenleving het kind centraal stellen? Meestal niet. We gaan steeds weer voorbij aan hoe kinderen ontdekken en leren. We labelen tot in het oneindige en vergeten daarbij dat heel veel buitengewone presteerders nu wellicht het label autistisch, dyslectisch of ADD/ADHD zouden krijgen. Er circuleren talloze lijstjes op internet en ik heb de links als voorbeeld genomen. Peter Paul Doodkorte schreef er onlangs indringend over in zijn blog ‘Het etiket van beerput op rozenwater’. Een heel mooi voorbeeld blijft natuurlijk ook de labeling van ADHD zoals geschetst in de beroemde talk van Ken robinson.

Een TED talk in 2006 lanceerde de ideeën van Sir Ken Robinson bij een groot publiek.  Hij sprak over creativiteit in scholen en vond bij een breed publiek gehoor. Tot nu toe werd de lezing meer dan 27 miljoen keer bekeken en de animatie ervan is misschien nog wel aangenamer. Robinson beargumenteert dat het moderne onderwijs een product is van de industrialisatie; het voorbereiden van kinderen en jongeren op een leven van arbeid in een fabriek/kantoor.  Maar zegt hij, als we innovatie en creativiteit zo belangrijk vinden waarom wordt het dan niet onderwezen?

Voor onderwijsinspiratoren verwijs ik naar de inspiratiepagina op mijn site.

Mijn beste zelf

De laatste tijd zit ik veel in de tuin te werken. Een dwingende vraag die in de tuin opkomt is dat wat ik doe het waard om te worden gedaan? Hé jij daar, wat doe jij in de korte tijd die je is gegund? Verantwoord je!  ‘Ik doe mijn best’ is het antwoord dat in me opkomt. En ik werk stug verder, me worstelend door de emails, het werk, en opgaven die ik mezelf stel en de omgeving van me vraagt. Toen las ik een stukje van Eric Vloeimans.

Eric Vloeimans is een van de beste trompettisten in Nederland, Europa…. Hij studeerde af in Rotterdam en studeerde in New York met  Donald Byrd en in de bigbands van grote namen in de jazz, Frank Foster en Mercer Ellington. In 2001 kreeg hij de VPRO/Boy Edgar Prijs. In 2002 won hij een Bird Award en in 2011 werd hij onderscheiden met de Gouden Notekraker.  Hij durft, die Erik Vloeimans. Hij durft beproefde concepten te verlaten, hij durft monumentaal én intiem te zijn, hij durft te gaan voor complexe eenvoud en kwetsbare vernieuwing.Hij zet het niet op de gevel en niet in een beleidsplan. Hij doet het gewoon.

En wat zegt hij nu in Happinez? Hij zegt dat hij het hard werken vind om zijn beste zelf te zijn. “Om jezelf te kennen en te weten wat je echt wilt moet je in spirituele zin goed voor jezelf zorgen: jezelf kennen, je eigen zwarte kanten opzoeken, laagjes afpellen”. In muziek, zo zegt hij, is hij zijn beste zelf.

Is dat niet mijn, onze eerste opgave? Zoeken naar ons beste zelf?

 

 

 

 

Butleropleiding

Het scenario is al vaak geschetst: de beweging naar een wereld waarin de middenklasse verdwijnt en er een kleine toplaag is van (extreem) rijken. De grote onderklasse is gericht op het leveren van diensten aan de rijke toplaag. Wat past er mooier in dit scenario dan de succesvolle butleracademie. 95% van de studenten- na een 8 weekse training van 13.750 euros behalen hun diploma en hebben voortreffelijke posities in “Royal households, private homes, hotels and resorts, embassies, on cruisehips and super yachts and with Fortune 5oo companies”.

 

Voor dat geld krijg je er wel een heleboel bij waaronder:

-A traditional, 3-piece, high quality butler uniform, plus 2 white shirts with French cuffs, cufflinks, 4 pair of white gloves.

-A large pilot-briefcase, writing pads, pens, office supplies, a butler workbook, a tie, suspenders, arm band, apron, umbrella, pocket knife, wine bottle opener, pocket watch, baseball cap, manicure set, shoeshine kit, and more.

Enthousiast?

Groot kunstenaar zoekt vrijwilligers

De kop: Marina Abramović Institute Seeks So Much Unpaid Work

Marina Abramovic screenshot from Vimeo by Jillian Steinhauer

Marina Abramović (Institute) heeft vacatures. Dat is goed nieuws. Ondanks het feit dat ze 660.000 ophaalde op kickstarter en partnerde met Adidas zijn alle vier vacatures die genoemd worden onbetaalde posities. Vrijwilligers zullen we maar zeggen want het zijn werkelijk grote kansen die hier geboden worden. Niet dan? 

Jillian Steinhauer gaat er op in in haar artikel

Laten we er een nemen: Research Volunteer
  • Work: “researching for the content of IMMATERIAL”
  • Skills required: “based in New York City and have a college-level background in art history, performance art, and/or performance art studies. Strong writing skills required. Additional background in at least two of the following: the sciences, research assistance, curatorial practice, performing arts, fine arts, photography / video.”
  • (Nonmonetary, intangible) benefits: none, unless you are “a critical thinker who wants to apply their skills to a large-scale collaborative project” and find that this fits the bill.

Vrijwilligers disruptie en tegenprestatie

De discussies laaien ook vandaag weer op. De aanleiding in dit geval de vakbonden die balen. De kop in NRC: 

“Vakbond baalt van opmars vrijwillige buschauffeurs

Ik volgde de discussie op radio 1 vanochtend. De interviewer riep op een gegeven moment vertwijfeld: “ja maar de lijn is toch onrendabel?” En daarmee kom je natuurlijk in het hart van de discussie.

1. Van welke diensten vinden we met z’n allen dat ze rendabel moeten zijn; van welke dat ze onrendabel mogen zijn? Waarom zouden we bijvoorbeeld nog steeds- verhoudingsgewijs goed betaalde ambtenaren hebben in gesubsidieerde gebouwen- voor publieksdiensten voor de parkeervergunningen, de paspoorten, het verstrekken en controleren van uitkeringen. Ziekenhuizen, maatschappelijk werk, jeugdzorg?

2. En meer discussies die allemaal met elkaar te maken: het ontslag van veel verzorgenden bij thuiszorg, de concurrentie van bijvoorbeeld Uber en Air-BNB, die goedkoop kunnen werken en particulieren inschakelen.

3. De discussies over de verplichte tegenprestaties, de ‘ontvrijwilliging’ van vrijwilligerswerk. Want is niet alle gesubsidieerde arbeid dan een tegenprestatie? (basisinkomen?!). Talloze onderscheiden die gemaakt worden: formeel en informeel vrijwilligerswerk, verplicht en vrijwillig vrijwilligerswerk, arbeid en vrijwilligerswerk, mantelzorg(verplichting) en is het opvoeden van kinderen dan ook een tegenprestatie? De discussies over vrijwilligerswerk in de WW. Het hele systeem overigens dat nog gebaseerd is op een oudere tijd.

4. De discussies over de verspilling van 6,3 miljard in arbeidsbemiddeling zoals haarfijn beschreven door Rutger Bregman in de Correspondent:’ het failliet van de Nederlandse werklozenindustrie‘.

5. En wat te doen met de oudere werkloze (55plus) die nog 12 jaar moet werken en het groeiend leger van actieve, vitale 65/66 plussers die leven in een tijd waarin we technisch inmiddels 120 kunnen worden? En wat te doen met de onervaren jongeren die niet aan de slag komen, regulier werk als stagiaire moeten doen (en niet één keer). 

Natuurlijk het komt goed maar we zitten wel in een vreemde tussentijd.