Leuk toch?

“Leuk”, de duim omhoog (“vind ik leuk”) is doorgedrongen tot bijna alles, ook tot de domeinen waar we in het verleden regelmatig ons best wilden doen om te begrijpen. Nee, ik sluit me niet aan bij de nostalgici die ons een collectief geheugenverlies kwalijk nemen omdat we ons, eerst voor de TV en nu ook voor het computerscherm, laven aan amusement. Ik heb wel George Steiner (1929 geboren) op het netvlies die tijdens de nexuslezing “Universitas” de kwaliteit van de huidige universiteiten “im Frage” stelde. Hij is wellicht te resoluut. Zeker heb ik moeite met de toenemende angst voor alles wat een beetje moeilijk is. Moeite met de korte termijn oplosmiddelen die elke belemmering (bijvoorbeeld gebrek aan kennis) als sneeuw voor de zon doen verdwijnen. Criticus –essayist Kees Fens, 2008 overleden, kon in 2004 het woordje “leuk” al niet meer horen (Vrij Nederland 2004 Ingrid Harms: “liever leuk dan lastig”).

Ik kan me soms ook ergeren over het gemak waarmee termen als (sociale)innovatie, cocreatie, samenleving 3.0, participatiesamenleving, doedemocratie, de klant, de burger, het kind centraal – worden gebruikt; alsof de oplossing in het gebruik van de termen alleen zit. En ja iedereen “doet het”, van Starbucks tot de gemeentes.

Heerlijk is het om tussen de talloze amusementsuitingen en retoriek te verdwalen bij Maria Popova’s brainpickings.failsafe brainpicker

Professor Brian Cox bijvoorbeeld die stelt dat zoveel mogelijk burgers een begrip van de wetenschappelijke methode moeten hebben om een goed functionerende democratie te kunnen hebben. Luisteren/kijken naar Lawrence Lessig (ook een prachtig voorbeeld van hoe je een presentatie met slides powerpoint slides ook kunt geven), Slavoj Zižek, de Elvis van de cultuurtheorie (RSA animate), de chicagosessies van Martha Nussbaum, Een lezing van Machiel Karskens over Waarheidspreken bij Michel Foucault of een artikel van de nog altijd provocerende Noam Chomsky te lezen of dichterbij “de affectieve burger”. Waar het om draait is dat de echte problemen “wicked problems” zijn waarvoor weinig eenvoudige oplossingen voorhanden zijn – we leven in een tijd waar het er om gaat “complexe” problemen ook als “complex” aan te duiden en als zodanig aan te gaan. Duidelijk vind ik nog altijd Ralp Stacey. Complexiteit is aan de orde wanneer er weinig zekerheid is en de zowel definitie als oplossingen ver van overeenstemming liggen. Als iets duidelijk werd deze week in de begrotingsdebatten- dan was het dat. Iemand noemde het debat een ruimtereis. Het duurt lang en en de bestemming is onbekend.

complexity stacey

 

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *