Kurt Weill

Uitgenodigd voor editie Leerdam. Gespeeld met accordeonist Rob de Wit de Tango-ballade ofwel de Zuhälterballade.

Het deed me denken aan de tijden dat de muur nog stond; de spanning als je van west naar Oost Berlijn reisde. Het deed me denken aan de film “Das Leben der Anderen” waarin muziek een transformerende rol speelt, gesymboliseerd door de “Sonate vom guten Menschen”.  In de film krijgt Stasi officier Gerd Wiesler (een welhaast zelf geregiseerde) opdracht het appartement van een succesvolle toneerlschrijver (Georg Dreyman) te voorzien van afluisterapparatuur. Op de zolder nestelt hij zich en wordt langzaam meegevoerd door het dynamische gepassioneerde leven van Dreyman en zijn vriendin.  Een voorzichtige traan rolt over zijn wangen. Niet omdat hij treurt om de ontreddering van Dreyman die zojuist heeft gehoord dat zijn beste vriend zich opgehangen heeft. Niet omdat het systeem, waarin hij werkt daarvoor gezorgd heeft maar om het stuk wat Dreyman op de vleugel speelt (Sonate vom guten Menschen-gekregen van de vriend die zelfmoord pleegde). “Kan iemand die zo’n stuk hoort- werkelijk hoort- nog wel een slecht mens zijn?” vraagt Dreyman zich af. En misschien huilt Gerd, de koele genadeloze ondervrager, zelfs wel niet hierom, maar om zichzelf. Realiseert hij zich dan in wat voor systeem hij werkt (zijn meerderen zijn mateloos corrupt) en dat hij alles mist wat het leven uitmaakt: liefde, intimiteit, moed, vertrouwen, gedichten, spel, feest, vrienden.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *